Χρήστος Βογιατζής - Σε Ενεστώτα Χρόνο

  • PDF
  • 2535 αναγνώσεις

Powered by PascM.NET

Το τέρας είναι αόρατοvogiatzis

Η διεθνής συνταγή μάρκετινγκ -

διαφήμιση - πώληση, ως διαδικασία σχεδιασμού, στόχευσης και αποτελέσματος, διέπει πλέον το σύνολο των δομών

του δυτικού πολιτισμού και η εταιρική τακτική έχει αναλύσει και οικειοποιηθεί πολλά από τα στοιχεία που συγκροτούν μια διαδικασία πρωτοποριακή.

 Ποιος είμαι

Γεννήθηκα στην Λευκόβρυση Κοζάνης το 1974, μεγάλωσα στο σιδεράδικο του πατέρα μου. Εκεί νομίζω πως γνώρισα την φόρμα και την σύνθεση στην πράξη και βίωσα την κατασκευαστική διαδικασία. Εργάστηκα μεταξύ άλλων, ως σκιτσογράφος σε τοπική εφημερίδα, ως γραφίστας και επιμορφωτής ζωγραφικής της Ν.Ε.Λ.Ε. Από το 2010 παραδίδω μαθήματα στο Εικαστικό εργαστήρι του δήμου Κοζάνης σε ενήλικες και παιδιά. Παρακολούθησα μαθήματα υποκριτικής. Είμαι μέλος της ομάδας NO-EGO. To 2011 συμμετείχα στην ταινία μικρού μήκους «Τζήκας» του Θεόδωρου Χλιάπα, με σχέδια-σκίτσα μου, που προβλήθηκαν στην ταινία. Το 2011 στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης προλόγισα με άλλους συμφοιτητές μου τ' αποτελέσματα πολύμηνης εικαστικής δράσης ομάδας του 2ου εργαστηρίου, στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του ιδρύματος «Άγιος Παντελεήμων» στα πλαίσια της έκθεσης PRINZHORN «Αιτία θανάτου ευθανασία»/Θεσσαλονίκη.


Σπουδές

1995-1997 τεχνικός γραφίστας ηλεκτρονικής σχεδίασης εντύπου στη σχολή Ωμέγα Αθήνα / 2008-2012 τελειόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών τμήμα εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών - ζωγραφική Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σήμερα βρίσκομαι πριν το πτυχίο και έχω δασκάλους τους αξιότιμους, Κυριάκο Μορταράκο, Γιώργο Τσακίρη, και στην χαρακτική τον Ξενή Σαχίνη. Ζω και εργάζομαι στην Θεσσαλονίκη και την Κοζάνη.

2012- Συμμετοχή στην ομαδική έκθεση του 2ου εργαστηρίου /Κέντρο χαρακτικής «ΗΛΙΟΣ» Σταυρούπολη Θεσσαλονίκη. Επιμέλεια: Κυριάκος Μορταράκος.

2011- Συμμετοχή στην 3η Biennale της Αθήνας Μονόδρομος, με την ομάδα NO-EGO και το project «ksero» στην «Καρναβαλική παύση» του Νίκου Χαραλαμπίδη/ Αθήνα. Συμμετοχή στην Biennale Νέων 3 Θεσσαλονίκη / ομαδική έκθεση «Ο Goya στο Τελλόγλειο, ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα» και «ο Beethoven συναντά τον Goya» Τελλόγλειο/ Θεσσαλονίκη.

- Συμμετοχή στην παραπάνω έκθεση με την ομάδα NO-EGO.Τελλόγλειο/ Θεσσαλονίκη.

-Συμμετοχή στην ομαδική έκθεση Ζωγραφικής μικρής φόρμας του 2ου /Γιαννιτσά.

- Συμμετοχή στο project Εφήμερη Τέχνη στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα με την ομάδα NO-EGO./ Θεσσαλονίκη.

- Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Τέχνης «ΑΝΑΚΑΤΑ vol 3» πρώην Στρατόπεδο Παύλου Μελλά, παρουσίαση της δράσης «Κίων εξαγωγικού ρυθμού» performance εγκατάσταση /Θεσσαλονίκη.

- Συμμετοχή στην ομαδική έκθεση «Περιμένοντας το λεωφορείο» ομάδα, 2ου εργαστηρίου gallery VLLASIS ART / Θεσσαλονίκη, επιμέλεια: Κυριάκος Μορταράκος.

2010 – Συμμετοχή στην ομαδική έκθεση «Μικρής φόρμας» με το β' εργαστήριο στην gallery papatzikou / Βέροια.

2009 – Συμμετοχή στην ομαδική έκθεση του εργαστηρίου χαρακτικής του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας,/Φλώρινα.

Έργα μου υπάρχουν στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας και σε ιδιωτικές συλλογές.  chrisvogiatzis@hotmail.com


vogiatzis1

Η ζωγραφική είναι για εμένα πρώτα από όλα διαδικασία, κάτι σαν άσκηση που συνήθως είναι επώδυνη. Η εικόνα είναι το αποτέλεσμα της και σε αυτήν η απόδοση της ψευδαίσθησης δεν συμμετέχει σημαντικά. Στην άχρονη επιφάνεια αποζητώ την αφορμή ως ένα άλλοθι, και προσπαθώ αυτό να είναι απαλλαγμένο από φορτίσεις γιατί νομίζω πως αντανακλαστικά θα τις υπηρετήσω. Οι πλαστικές αξίες δεν είναι αυτοσκοπός, αν είναι να προκύψουν αυτό θέλω να γίνει αβίαστα κατά την παραγωγή. Η αμεσότητα πάλι, νομίζω πως με προστατεύει από πισωγυρίσματα και ανασφάλειες δημιουργώντας συνδέσεις που είτε θα τις αρνιόμουν είτε θα τις ζύγιζα χωρίς αυτήν. Έχω αποδεχτεί την μικρότητα μου και προσπαθώ να βρω τρόπους να με ξεγελάσω. Νομίζω πως η συνέργια της ύλης είναι απαραίτητη και προσαρμόζω την διαδικασία του παραγόμενου έτσι ώστε να υπάρχουν τα περιθώρια αυτό να συμβεί.

Ζωγράφιζα πάντα, από τότε που έχω μνήμη. Ζωγραφίζω γιατί νομίζω πως συμμετέχω και εγώ σε κάτι που δεν έχει αρχή και τέλος, τόπο και χρόνο. Νιώθω κομμάτι μιας διαλεκτικής μάχης προς το ακατόρθωτο και πότε με κερδίζει η ματαιοδοξία, πότε η υπέρβαση. Είναι πάντα μέσα μου το μεγάλο δράμα του ανθρώπου και μόνο για αυτό μπορώ να συνεχίσω.

Διάβασα πρόσφατα μια συνέντευξη του Αντόνιο Ταμπούκι. Σε μια απάντησή του έκανε έναν παραλληλισμό, ενός βιβλίου μαγειρικής με εικόνες, με την ιδέα και το έργο του Πλάτωνα, όπως και ενός αληθινού πιάτου φαγητό, με την Αριστοτελική σκέψη και την πραγματική ζωή. Μου άρεσε αυτό το απλό παράδειγμα, είναι αποκαλυπτικό. Η διαπραγμάτευση του χρόνου ως πεδίου δράσης με απασχολεί. Δεν μπορώ να αρνηθώ το τώρα, την ίδια την πράξη. Εδώ και καιρό στην δουλειά μου προσπαθώ για έργα στο παρόν, που να έχουν ''γεύση'' και ''σώμα''. Από αυτό το παρόν έχω προκλήσεις και προσδοκώ οι εμπειρίες να μετουσιώσουν την σημείωση. Αυτά τα τελευταία έργα παρατηρώ πως τα διαπραγματεύομαι με κυνισμό και οι τίτλοι των έργων σχεδόν κυριολεκτούν με μια σαρκαστική διάθεση. Ενώ είμαι θιασώτης μιας ευρύτερης ανάγνωσης του έργου, εδώ μάλλον επιλέγω συνειδητά την κραυγή. «Κίων εξαγωγικού ρυθμού» «Σατραπεία» «Germany made in China».

Θαύμαζα πάντα τους δημιουργούς που μπορούν και πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά και όντας πρωτοπόροι τραβούν για να εμβολίσουν αν χρειαστεί, τα όποια σύνορα τους εμποδίσουν από το ταξίδι. Έτσι οι έννοιες ρήξη και καλλιέργεια κατοικήθηκαν στο μυαλό μου από νωρίς κάτω από την ίδια στέγη, στην λέξη δημιουργός. Όμως πως βιώνουμε σήμερα την έννοια της πρωτοπορίας;

Νομίζω πως η χρήση και το νόημα του όρου έχουν μεταλλαχθεί από την πραγματική ροή της ζωής. Η διεθνής συνταγή μάρκετινγκ- διαφήμιση -πώληση, ως διαδικασία σχεδιασμού, στόχευσης και αποτελέσματος, διέπει πλέον το σύνολο των δομών του δυτικού πολιτισμού και η εταιρική τακτική έχει αναλύσει και οικειοποιηθεί πολλά από τα στοιχεία που συγκροτούν μια διαδικασία πρωτοποριακή. Το ξελιγμένο προϊόν ή άλλοτε καλείται και επαναστατικό προϊόν, έχει κατά την γνώμη μου πλαστά οικειοποιηθεί τον όρο. Όχι γιατί δεν μπορεί να επιφέρει σημαντικές αλλαγές, αλλά γιατί στην όλη πρακτική οι μετρήσεις και οι συντεταγμένες τείνουν στο αίτιο του ποθητού αποτελέσματος, την ''αβλαβή διέλευση''. Λιγότερες απώλειες με περισσότερο κέρδος. Άρα το πλαίσιο είναι αυτό και καλεί τις όποιες προσπάθειες να τελεστούν εντός του, ακόμη και για ένα ''πολιτιστικό προϊόν''... Οι μητροπόλεις των εξελιγμένων προϊόντων δεν είναι και μητροπόλεις ανεπτυγμένου πολιτισμού απαραίτητα, με την έννοια της πρόσβασης της μεγάλης μερίδας των πολιτών-κατοίκων τους στο έργο. Όχι γιατί τους το απαγορεύει κάποιος, αλλά γιατί στο αξιακό τους σύστημα το έργο κατέχει χαμηλή θέση, μοιραία εφ' όσον η επιβίωση των αξιακών τους προτύπων είναι καθημερινή υπόθεση και ο χρόνος δεν επαρκεί. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο ο δημιουργός - καλλιτέχνης, από την μια θέλει να εκπληρώσει τον ρόλο του, από την άλλη του έχει αποκοπεί η δυνατότητα για επαναπροσδιορισμό του πλαισίου, αφού τις περισσότερες φορές προσπαθεί για την δική του εταιρική ταυτότητα.

Η αυτονόμηση της οικονομίας με όρους πλέον μυθικού πλάσματος-τέρατος με τεράστιες δυνάμεις, περιφέρεται ανεξέλενκτο πάνω από τα κεφάλια μας. Το μεγαλύτερο του όμως πλεονέκτημα είναι ότι μπορεί και δεν έχει εικόνα... μπορεί και είναι αόρατο και η ανεπάρκεια της ευρωπαϊκής διανόησης σε αυτό είναι σημαντική.

Πηγή: www.xronos.gr

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 24 Αύγουστος 2012 19:34

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση